Πίτσα, η ενδιαφέρουσα!

Η πίτσα δεν είναι μια απλή υπόθεση. Δείχνει εύκολη, αλλά είναι μυστήρια. Όσες φορές κι αν έχω προσπαθήσει να τη βάλω στην κουζίνα μου, εκείνη δεν δείχνει ενθουσιασμένη, παρότι δείχνω τεράστια εκτίμηση στην παρασκευή της.
Κάποιες φορές με προβληματίζει η ζύμη της, άλλες η γέμισή της και πάντα (μα πάντα) το ψήσιμό της!
Μέχρι χθες. Νομίζω πια ότι την έχω κερδίσει. Την έμαθα. Να’ ναι καλά η μαμά μιας καλής μου φίλης, που μου ψιθύρισε κάτι αλλιώτικα μυστικά προσέγγισης και εξέλιξης της σχέσης αυτής.
Αυτό που θέλω να ξέρεις είναι ότι αυτή η πίτσα, που μόλις θα σου συστήσω δεν είναι συνηθισμένη. Άλλο τι φαίνεται!….

Τα υλικά μου (για άγνωστο πόσα άτομα)

για τη ζύμη

  • 1 φλυτζάνι λάδι
  • 1 γιαούρτι
  • μισό κιλό αλεύρι
  • μπέικιν πάουντερ

για τη γέμιση

  • γκούντα
  • παρμεζάνα
  • καπνιστή γαλοπούλα
  • κρεμμύδι
  • ντομάτα
  • αλάτι
  • πιπέρι
  • λίγο πελτέ
  • ζάχαρη
  • ρίγανη
  • αυγό
  • γάλα

Εκτέλεση κι αυτή…

Ετοιμάζω το ζυμάρι με περίσσιο άγχος και μικρό ενθουσιασμό για να ξεγελάσω την κίνηση στα χέρια μου.
Βάζω σ’ ένα μεγάλο μπολ το ελαιόλαδο, το αλεύρι, το γιαούρτι και το μπεικιν μπάουντερ. Αυτό το σιγά – σιγά ποτέ μου δεν το κατάλαβα και μ’ αρέσει γενικά να ζυμώνω όλα τα υλικά μαζί για να δείξω στη ζύμη εξαρχής μια διάθεση σύσφιξης σχέσεων (χαχαχα).
Στο σημείο αυτό ο σεφ θα βιαστεί να πει ότι η ζύμη στο τέλος θα πρέπει να είναι μαλακή και να μην κολλάει στο χέρι. Ωραία. Εμένα, όμως για να μου πετύχει η συνταγή, αφού την έχω παραχαιδέψει αρκετά (όσο εγώ το ορίζω αυτό το αρκετά), την αφήνω στην άκρη, σκεπασμένη με μια ωραία πετσέτα για να μου ξεκουραστεί-ξαποστάσει-χαλαρώσει και μου δείξει τι μπορεί να γίνει! Κι εκεί απολαμβάνοντας εκείνη τη δική της θαλπωρή και ηρεμία, εγώ φτιάχνω γρήγορα μια απλή σάλτσα. Βάζω σε μια μικρή κατσαρόλα και σε δυνατή φωτιά, λίγο κρεμμύδι, ντομάτα, αλάτι, ζάχαρη, ελάχιστο πελτέ και ρίγανη και χαμηλώνω.
Αλείφω το ταψί με λίγο ελαιόλαδο κι ανοίγω τη ζύμη κάπως ανεπιτήδευτα και με καθόλου στυλ. Στο μεταξύ, βάζω όσο υπομονή έχω και με κάποια χάρη όλα τα υλικά μου. Πρώτα τη σάλτσα μετά το τριμμένο γκούντα, ακολουθεί γαλοπούλα (καπνιστή κατά προτίμηση) και μετά χτυπάω αυγό και γάλα και περιχύνω από πάνω. Ολοκληρώνω με μπόλικη παρμεζάνα και ψήνω στους 180 βαθμούς στον αέρα και για μισή περίπου ώρα (δηλαδή, μέχρι να λιώσουν τα τυριά και να ροδοκοκκινίσει το ζυμάρι.

Ο σεφ μίλησε:

 

«Βάλε λίγο sprite στη ζύμη σου για να γίνει οπωσδήποτε τραγανή.
Ξέρεις αυτό το κρατς – κρατς, που σ΄ άρεσε από παιδί»…..

Δεν ξέρω τι θα κάνεις εσύ, πόσο sprite  θέλει, ή τι επιλογή τυριών θα βάλεις στη πίτσα σου, αλλά νομίζω ότι κάθε αυτοσχεδιασμός είναι πάντα επιτυχημένος!…

#όρεξη_να’χεις!