Πιπερόπιτα για “καλωσήρθες Σεπτέμβρη”.

Τον αγαπώ το Σεπτέμβρη. Περιέχει νέα ξεκινήματα, λίστες με πρέπει που μπορώ να πετύχω και καλοκαιρινές αναμνήσεις. Έχει μια ενδιαφέρουσα γεύση για όλα όσα θέλω να δοκιμάσω και δείχνει πάντα γενναιόδωρος. Έτσι η προσπάθειά μου, χθες, Κυριακιάτικα, να μπω στην κουζίνα, να αραδιάσω πολλά, αγαπημένα υλικά και να δοκιμάσω να ταράξω την ησυχία της μέρας στέφθηκε με επιτυχία.
Τη στιγμή που τα κουνούπια έστηναν από νωρίς χορό κι η τζαζ μουσική από τις φωνές των αγοριών έδιναν ρυθμό, είπα να τα βάλω μ’ ένα κιλό φέτα, με δύο χούφτες αλεύρι, λίγο νερό, μπόλικο λάδι, λίγο γάλα, πολλές πιπεριές και λίγα κρεμμύδια, προκειμένου να φτιάξω μία πιπερόπιτα με ζωηρό χαρακτήρα.

Τα υλικά μου (για ένα μικρό ταψί)

(για τη ζύμη)
(σε θέλω να κόβει το μάτι και να συνδυάζεις σωστά τις ποσότητες) #lol

* αλεύρι (περίπου μισό κιλό)
* ελαιόλαδο (μια κούπα ελληνικού καφέ)
* νερό (ανάλογα πόσο διψάει η ζύμη, οεο)
* αλάτι (χάιδεμα)
* ζάχαρη (σαν ένα πατ πατ στην πλάτη)

(για τη γέμιση της πίτας)
* 3-4 κρεμμύδια (κομμένα σε στρογγυλές φέτες)
* 4-5 κόκκινες γλυκιές πιπεριές φλωρίνης (κομμένες σε στρογγυλές φέτες)
* 2 αυγά
* φέτα (όση σ’ αρέσει)
* 2 τριμμένα τυριά (2 χούφτες για το αλλιώτικο μπέρδεμα της ερωτικής ιστορίας)
* λίγο γάλα

Εκτέλεση κι αυτή…
Για χάρη της υποδοχής του Σεπτέμβρη η υπομονή και ο αυθορμητισμός μου τα βάζουν με την ελάχιστη τεχνική που διαθέτω για επιτυχία της ζύμης και με τη μαμά μου παύλα γιαγιά του σπιτιού να λογοκρίνει κινήσεις και συνδυασμούς, ζυμώνω με λίγο άγχος και άπειρη όρεξη για νέα σχέδια τα υλικά μου. Δίνω χάδια, γυμνάζω χέρια και λέω και 2 με 3 τρυφερές λέξεις πάνω από το αλεύρι, που θέλει λίγο νερό ακόμη για να γίνει πιο βελούδινο και φίνο. Κι εκεί στην τελειοποίηση, τ’ αφήνω στην άκρη, σκεπασμένο με μια ωραιότατη πετσέτα να ξαποστάσει από τις χιλιάδες σκέψεις μου για να δείξει σε τουλάχιστον 20 λεπτά την αξία του.
Στο μεταξύ, περνάω για λίγο από το τηγάνι κρεμμύδια και πιπεριές κι ύστερα μπλέκω τα υλικά σε φανταστικές περιπέτειες και τα βάζω όλα μαζί, με τυχαία σειρά, σε ένα μπολ για να μιλήσω μαζί τους για ομορφιά στους συνδυασμούς.
Μετά ανοίγω φύλλο με τη μαμά-γιαγιά βοηθό, ή εμένα να βοηθάω κι εκείνη να πετυχαίνει καλύτερα αυτό το πλαφ της ζύμης την ώρα που ξαπλώνει νωχελικά στο τραπέζι.
Σ’ άλλα νέα ο φούρνος (πάνω-κάτω) έχει ζεσταθεί και περιμένει να επιτραπεί η είσοδος της ενθουσιώδης πίτας στο χώρο του, ενώ στρώνονται με κάποια δεξιοτεχνία 3 λεπτά φύλλα σ΄ένα μικρό πυρέξ, απλώνεται η γέμιση και πάμε ξανά άλλα 3 φύλλα από πάνω.
Κάπως έτσι κλείνει η ιστορία, χαράζουμε την επιφάνεια της πίτας σε κομμάτια, αλείφουμε μ’ ελαιόλαδο (κι αυτό έχει συμβεί ανάμεσα σε κάθε φύλο) και τη βάζουμε για ψήσιμο.
Ψήνουμε συνολικά για περίπου 3 τέταρτα, μέχρι να ροδίσει καλά η επιφάνεια και να ξεκολλήσει από κάτω η πίτα από το ταψί.

#τοφαγητόθέλειφλερτ

φιλί

Τυρόπιτα, απλότητα και παιδικότητα!

Aν έχεις παιδί, ή έχεις περάσει ένα ολόκληρο διήμερο μ’ ένα μικρό και απαιτητικό μικρό, που δεν βάζει εύκολα στην καθημερινότητα νέα πιάτα, που στριφογυρνάει σε 3-4 φαγητά και απαιτεί τα ίδια και τα ίδια στη γεύση, πάρε φύλλο Χρυσή Ζύμη, αυτό με τα 2 κομμάτια, που έχουν τη δυνατότητα να αγκαλιαστούν σωστά και φτιάξε την πιο απλή, γρήγορη και πεντανόστιμη τυρόπιτα. Ορκίζομαι ότι θα τη δοκιμάσει! Όσο για σένα, φέρσου σαν παιδί και αντί για θερμίδες, μέτρα απόλαυση!

Στο μεταξύ, κοίτα να παραλείψεις σχόλια μαμάς, γιαγιάς, θείας ή ξαδέλφης από το χωριό, που αν σε δούν ή μάθουν για τη συνταγή χωρίς πολλά (!) θα πουν ότι «η νέα γενιά κάνει πάντα τα δικά της». Γιατί για τις παλιότερες, αν δεν έχει μπόλικα αυγά η τυρόπιτα, ή τόσο λάδι, που να λιγώνεσαι, δεν έχει την ίδια νοστιμιά και χάρη.
Εσύ ωστόσο συνέχισε να ελπίζεις σε μια ξεκάθαρη νέα γεύση, που κρίνεται κυρίως από την επιλογή των τυριών σου, κοίτα να σου δώσει συγχαρητήρια το όποιο μικρό γύρω σου για τη νέα σου συνταγή και όρεξη να’χεις να φτιάχνεις και να δοκιμάζεσαι!

Τα υλικά μου (για ένα μεγάλο ταψί)

  • ελαιόλαδο (ελάχιστο)
  • 400 γρ. (στο περίπου) φέτα
  • 350 γρ. (στο περίπου) ανθότυρο
  • 300 γρ. (στο περίπου) ένταμ
  • 2 κουταλιές γάλα
  • ελάχιστο άνηθο
  • λιγάκι πιπέρι
  • μπόλικο σουσάμι

Εκτέλεση κι αυτή…

Απλώνω λίγο λάδι στο ταψί και βάζω το ένα φύλλο κάτω να ξαποστάσει. Σ’ ένα μπολ (ή σ’ ό,τι βαθύ έχω εύκαιρο κοντά μου) βάζω τα 3 τυριά και τα αναμιγνύω, δοκιμάζω τη συντροφιά τους και πείθω το παιδί που με παρακολουθεί ότι η ομορφιά βρίσκεται στις παρέες. Στη συνέχεια βάζω ένα ματσάκι άνηθο για να προσθέσω λίγο χρώμα ελπίδας και έξτρα εσάνς ξεγνοιασιάς στη στιγμή, ανακατεύω ξανά καλά για να πάνε παντού και προσθέτω την υπέροχα απλή γέμιση στο ταψί, εκεί πάνω από το φύλλο που περιμένει. Και μετά απλώνω πάνω από τη γέμισή μου το δεύτερο φύλλο. Και φτιάχνω τις γωνίες και στρώνω τις άκρες και περιχύνω το  φύλλο με 2 κουταλιές γάλα για να δώσω χρώμα και λάμψη στην τυρόπιτά μου. Και τελειοποιώ εμφάνιση και συνταγή, πασπαλίζοντας  με μπόλικο σουσάμι όλη την επιφάνεια. Μετά κόβω την τυρόπιτα, τη χαράζω, την προετοιμάζω σε κομμάτια και τη βάζω σε προθερμασμένο  φούρνο για περίπου 50 λεπτά. Βέβαια, εξαρτάται κι από το φούρνο. Μόλις ψηθεί, ροδοκοκκινίσει και γίνει τραγανός ο πάτος τη βγάζω και τη σερβίρω. Τη σερβίρω σε παιδικά πιάτα. Και βάζω και μια παιδική ταινία και την απολαμβάνω αγκαλιά με τα αγόρια μου.

Ο σεφ μίλησε:

 

Αν θέλεις να σου δέσουν τέλεια τα τυριά φτιάξε και μια μπεσαμέλ και ανακάτεψέ τη μαζί τους.

Κοίτα να καταχωνιαστεί όποιο κλισέ για όποια συνταγή και να δοκιμάζεις νέες κι απλές γεύσεις!

#όρεξη_να’χεις!