Πιπερόπιτα για “καλωσήρθες Σεπτέμβρη”.

Τον αγαπώ το Σεπτέμβρη. Περιέχει νέα ξεκινήματα, λίστες με πρέπει που μπορώ να πετύχω και καλοκαιρινές αναμνήσεις. Έχει μια ενδιαφέρουσα γεύση για όλα όσα θέλω να δοκιμάσω και δείχνει πάντα γενναιόδωρος. Έτσι η προσπάθειά μου, χθες, Κυριακιάτικα, να μπω στην κουζίνα, να αραδιάσω πολλά, αγαπημένα υλικά και να δοκιμάσω να ταράξω την ησυχία της μέρας στέφθηκε με επιτυχία.
Τη στιγμή που τα κουνούπια έστηναν από νωρίς χορό κι η τζαζ μουσική από τις φωνές των αγοριών έδιναν ρυθμό, είπα να τα βάλω μ’ ένα κιλό φέτα, με δύο χούφτες αλεύρι, λίγο νερό, μπόλικο λάδι, λίγο γάλα, πολλές πιπεριές και λίγα κρεμμύδια, προκειμένου να φτιάξω μία πιπερόπιτα με ζωηρό χαρακτήρα.

Τα υλικά μου (για ένα μικρό ταψί)

(για τη ζύμη)
(σε θέλω να κόβει το μάτι και να συνδυάζεις σωστά τις ποσότητες) #lol

* αλεύρι (περίπου μισό κιλό)
* ελαιόλαδο (μια κούπα ελληνικού καφέ)
* νερό (ανάλογα πόσο διψάει η ζύμη, οεο)
* αλάτι (χάιδεμα)
* ζάχαρη (σαν ένα πατ πατ στην πλάτη)

(για τη γέμιση της πίτας)
* 3-4 κρεμμύδια (κομμένα σε στρογγυλές φέτες)
* 4-5 κόκκινες γλυκιές πιπεριές φλωρίνης (κομμένες σε στρογγυλές φέτες)
* 2 αυγά
* φέτα (όση σ’ αρέσει)
* 2 τριμμένα τυριά (2 χούφτες για το αλλιώτικο μπέρδεμα της ερωτικής ιστορίας)
* λίγο γάλα

Εκτέλεση κι αυτή…
Για χάρη της υποδοχής του Σεπτέμβρη η υπομονή και ο αυθορμητισμός μου τα βάζουν με την ελάχιστη τεχνική που διαθέτω για επιτυχία της ζύμης και με τη μαμά μου παύλα γιαγιά του σπιτιού να λογοκρίνει κινήσεις και συνδυασμούς, ζυμώνω με λίγο άγχος και άπειρη όρεξη για νέα σχέδια τα υλικά μου. Δίνω χάδια, γυμνάζω χέρια και λέω και 2 με 3 τρυφερές λέξεις πάνω από το αλεύρι, που θέλει λίγο νερό ακόμη για να γίνει πιο βελούδινο και φίνο. Κι εκεί στην τελειοποίηση, τ’ αφήνω στην άκρη, σκεπασμένο με μια ωραιότατη πετσέτα να ξαποστάσει από τις χιλιάδες σκέψεις μου για να δείξει σε τουλάχιστον 20 λεπτά την αξία του.
Στο μεταξύ, περνάω για λίγο από το τηγάνι κρεμμύδια και πιπεριές κι ύστερα μπλέκω τα υλικά σε φανταστικές περιπέτειες και τα βάζω όλα μαζί, με τυχαία σειρά, σε ένα μπολ για να μιλήσω μαζί τους για ομορφιά στους συνδυασμούς.
Μετά ανοίγω φύλλο με τη μαμά-γιαγιά βοηθό, ή εμένα να βοηθάω κι εκείνη να πετυχαίνει καλύτερα αυτό το πλαφ της ζύμης την ώρα που ξαπλώνει νωχελικά στο τραπέζι.
Σ’ άλλα νέα ο φούρνος (πάνω-κάτω) έχει ζεσταθεί και περιμένει να επιτραπεί η είσοδος της ενθουσιώδης πίτας στο χώρο του, ενώ στρώνονται με κάποια δεξιοτεχνία 3 λεπτά φύλλα σ΄ένα μικρό πυρέξ, απλώνεται η γέμιση και πάμε ξανά άλλα 3 φύλλα από πάνω.
Κάπως έτσι κλείνει η ιστορία, χαράζουμε την επιφάνεια της πίτας σε κομμάτια, αλείφουμε μ’ ελαιόλαδο (κι αυτό έχει συμβεί ανάμεσα σε κάθε φύλο) και τη βάζουμε για ψήσιμο.
Ψήνουμε συνολικά για περίπου 3 τέταρτα, μέχρι να ροδίσει καλά η επιφάνεια και να ξεκολλήσει από κάτω η πίτα από το ταψί.

#τοφαγητόθέλειφλερτ

φιλί

Δίπλες φιογκάκια #your_recipe_2

Η Λένα είναι το cosmo girl της Kύπρου. Είναι η beauty editor εκεί. Είναι η κυρία, που σε ξεγελάει με τη σοβαρή εικόνα της και βιάζεσαι να της απευθύνεις τον λόγο στον πληθυντικό, αλλά ο ενικός, η οικειότητα και ο αυθορμητισμός της ταιριάζει περισσότερο.  Αγαπάει τα αρώματα και λατρεύει να ταξιδεύει. Σύμφωνα με ρεπορτάζ φίλοι της παραμιλούν στην κουζίνα της και συνάδελφοι παρακαλούν για ένα κάλεσμα!
Απαραίτητο στοιχείο της γνωριμίας σου μαζί της, ότι αγαπάει πολύ τα γλυκά!…
Μόλις που καταχωρήθηκε η πρώτη της -γλυκιά – συνταγή της στο cooking diaries blog.
Κοίτα να κάνεις το ίδιο, αφού πρώτα δοκιμάσεις τη δική της.

“Πρόκειται για ένα παραδοσιακό μεσσηνιακό γλυκάκι, που η φήμη του έχει ξεπεράσει τα στενά όρια της Καλαμάτας κι έχει γίνει γνωστό σε ολόκληρη την Ελλάδα.

Θα χρειαστούμε:
-2 αυγά
-1 βανίλια
-½ φακελάκι πέκιν πάουντερ
-ξύσμα ψιλό από 1 πορτοκάλι
-χυμό από το ½ πορτοκάλι που τρίψαμε
-1 κουταλιά ούζο
-1 κουταλιά ξύδι
-800 γρ. αλεύρι για όλες τις χρήσεις
-ελαιόλαδο για το τηγάνισμα
-νισεστέ για το άνοιγμα των φύλλων
-τριμμένο καρυδάκι για το πασπάλισμα
-κανέλα τριμμένη για το πασπάλισμα

Για το σιρόπι
-300 γρ. μέλι
-300 γρ. ζάχαρη
-2 ποτήρια νερό
-1 ξυλαράκι κανέλας

Εκτέλεση
Βάζουμε σε μια μεγάλη λεκάνη τα αυγά, το ούζο, το ξύσμα, τον χυμό πορτοκαλιού, το μπέκιν και τα ανακατεύουμε. Προσθέτουμε σιγά σιγά το αλεύρι μέχρι να έχουμε μια σφιχτή ζύμη (να μην είναι πολύ μαλακή) ώστε να μπορέσουμε να την ανοίξουμε σε φύλλο. Την αφήνουμε ενα μισάωρο να ξεκουραστεί σκεπασμένη. Κατόπιν αν έχουμε την μηχανή για ζυμαρικά ανοίγουμε εύκολα τα φύλλα. Διαφορετικά χωρίζουμε σε μπαλίτσες την ζύμη και με την βοήθεια του νισεστέ ανοίγουμε με τον πλάστη λεπτά φύλλα και με το ειδικό οδοντωτό εργαλείο κόβουμε λοξές λωρίδες. Για να φτιάξουμε τα φιογκάκια στρίβουμε τη ζύμη στο κέντρο της κάθε λωρίδας την ώρα που θα τις τηγανίσουμε. Βάζουμε σε κατσαρόλα ελαιόλαδο και αφού κάψει ρίχνουμε 2 διπλές τις αναποδογυρίζουμε να πάρουν ένα χρυσοκίτρινο χρώμα και τις βγάζουμε σε απορροφητικό χαρτί. Σε άλλη κατσαρόλα βάζουμε όλα τα υλικά για το σιρόπι, ανακατεύουμε και το αφήνουμε να βράσει για 10 λεπτά περίπου, μέχρι να δέσει. Κατεβάζουμε το σιρόπι από την φωτιά και όπως είναι καυτό και κρύες οι δίπλες βάζουμε λίγες- λίγες μέσα τις μελώνουμε, και τις βγάζουμε με τρυπητή κουτάλα σε ταψί.
Τις πασπαλίζουμε με κανέλα, και τριμμένο καρυδάκι και τις τοποθετούμε σε πιατέλα.

• Tη συνταγή μου την εμπιστεύθηκε η κυρία Γιώτα Δημητροπούλου, από τον Πανόπουλο Ηλείας, στην Πελοπόννησο.

υστερόγραφο του cookingdiaries: Η φωτογραφία τελικά στις συνταγές κάθε φίλης δεν είναι απαραίτητη, καθώς σημασία έχει να μοιράζεσαι λέξεις και συνταγές, αφήνοντας τη φαντασία να κάνει εικόνα το όποιο πιάτο!

#όρεξη_να’χεις!

Και το νου σου σε ό,τι ετοιμάζεις στην κουζίνα σου! Θέλει φλερτ για να σου πετύχει!….

καλά μαγειρέματα

 

(*post it: κάθε συνταγή σου δημοσιεύεται όπως τη στέλνεις!*)

Γεμιστά, όπως καλοκαίρι στην καρδιά μου!

Σέρνω τα πόδια μου μαζί με το άγχος, απομακρύνω με κάθε τρόπο τα κομμένα φλούδια αγωνίας και μαζί με τις ολόφρεσκες αγωνίες ψάχνω στην κουζίνα μου, στο χώρο που ξεχνιέμαι και ερωτεύομαι, για τα σούπερ αγαπημένα υλικά αισιοδοξίας για να φτιάξω την πιο must γεύση για να επιστρέψει το καλοκαίρι τώρα! Και εκεί που τακτοποιώ χρόνο και χώρο, καθαρίζω το μυαλό μου και περιμένοντας τα πρωτοβρόχια, βγάζω με σιγουριά τις ζουμερές και πληθωρικές ντομάτες από το ψυγείο και καθαρίζω κι αυτές! Θέλω μια ολόκληρη βραδιά  να την περάσω με γεμιστά και φέτα, ταινία και φωτογραφικά άλμπουμ να ξεφυλλίζουν  ονειρεμένες αναμνήσεις με βότσαλα, άμμο και αλάτι. Ναι, κάνει ξεγνοιασιά ήδη (τι σου είναι οι σκέψεις!), και οι ντομάτες σε παράταξη ετοιμάζονται να γίνουν μια παρέα με το ρύζι και το κρεμμύδι. Κι είναι όμως αργά και θα βάλω λίγο κρασί και θα φτιάξω (τελικά) αυτές τις γεμιστές ντομάτες για να τις πάρω μαζί μου αύριο στο γραφείο. Γιατί κρύες τις απολαμβάνω καλύτερα. Και μ’ αρέσει να τις συνδυάζω με γιαούρτι. Και πάντα (σε όποια θερμοκρασία κι ώρα) μου θυμίζουν βρεγμένα καυτά μπαλκόνια και σεζλόνγκ με τσαλακωμένες σελίδες βιβλίου.

Τα υλικά μου (για 4 άτομα)

  • 8 μεγάλες ντομάτες 2 κρεμμύδια (ψιλοκομμένα)
  • 1 ματσάκι μαϊντανός (ψιλοκομμένο)
  • 1 ματσάκι δυόσμος (ψιλοκομμένο)
  • 8 κουταλιές ρύζι
  • ελαιόλαδο
  • αλάτι, πιπέρι, ζάχαρη

Eκτέλεση κι αυτή…

Πλένω και κόβω το καπάκι από την πάνω πλευρά της ντομάτας. Αφαιρώ με ενθουσιασμό την ψίχα και την πολτοποιώ. Μετά βάζω τις ντομάτες σ’ ένα ταψί να στέκονται με υπομονή, περιμένοντας ένα ανάλογο styling για να δείξουν πιο δυναμικές. Παράλληλα ζεσταίνω ελαφρώς λίγο ελαιόλαδο και σοτάρω τα κρεμμύδια και βάζω στην παρέα και το χυμό ντομάτας. Λίγα λεπτά (2-3) μέχρι να σκεφτώ μια παραλία, μια καλοκαιρινή ταινία, μια αίσθηση από παιχνίδια στην άμμο, αλατοπιπερώνω και τα αφήνω όλα μαζί να σιγοβράσουν, μέχρι να αρχίσει να φουσκώνει το ρύζι. Κι εκεί που η εσάνς από μαμά με παρασύρει σε σκέψεις, αποσύρω το τηγάνι και το μείγμα από τη φωτιά, προσθέτω το μαϊντανό και το δυόσμο και ανακατεύω με τρυφερότητα για να αγκαλιαστούν όλα τα υλικά και να σμίξουν όλες οι αναμνήσεις. Στη συνέχεια βάζω μια κουταλιά ζάχαρη στον πάτο της κάθε ντομάτας και μετά μ’ ένα μεγάλο κουτάλι, προσθέτω τη γέμιση και τοποθετώ τις ντομάτες στο ταψί. Τις σκεπάζω, χρησιμοποιώντας το κομμάτι που αφαίρεσα, και νιώθω ήδη μια χαρά για το ντύσιμο που επέλεξα για τα γεμιστά μου. Και πριν χαρίσω στο φαγητό μου μια συνωμοτική ματιά, δίνω μια έξτρα ενέργεια με λίγο ελαιόλαδο και βάζω το απλούστατο κι υπεραγαπημένο φαγητό μου στο φούρνο και ψήνω στους 180 βαθμούς για 1 ώρα περίπου, μέχρι να έχει μοσχομυρίσει όλο το σπίτι και η γειτονιά μαζί (και να μ’ αυτά και μ’ αυτά γράφω post)!…

Ο σεφ μίλησε:

Δοκίμασε να βάλεις όλα τα υλικά σου ωμά, έτσι ώστε να μη σου φουσκώσει το ρύζι. Πέρασε κι από τον τρίφτη λίγο κολοκύθι και λίγο μελιτζάνα και πρόσθεσέ τα χωρίς δεύτερη σκέψη!

Όρεξη να’ χεις να απολαμβάνεις συνταγές και γεύσεις. Στιγμές και μυρωδιές.
Εγώ απολαμβάνω πάντα τις διορθώσεις του ειδικού (μου), κάνοντας τα δικά μου!
Άντε και καλά μαγειρικά απομνημονεύματα #όρεξη_να’_χεις