Πιπερόπιτα για “καλωσήρθες Σεπτέμβρη”.

Τον αγαπώ το Σεπτέμβρη. Περιέχει νέα ξεκινήματα, λίστες με πρέπει που μπορώ να πετύχω και καλοκαιρινές αναμνήσεις. Έχει μια ενδιαφέρουσα γεύση για όλα όσα θέλω να δοκιμάσω και δείχνει πάντα γενναιόδωρος. Έτσι η προσπάθειά μου, χθες, Κυριακιάτικα, να μπω στην κουζίνα, να αραδιάσω πολλά, αγαπημένα υλικά και να δοκιμάσω να ταράξω την ησυχία της μέρας στέφθηκε με επιτυχία.
Τη στιγμή που τα κουνούπια έστηναν από νωρίς χορό κι η τζαζ μουσική από τις φωνές των αγοριών έδιναν ρυθμό, είπα να τα βάλω μ’ ένα κιλό φέτα, με δύο χούφτες αλεύρι, λίγο νερό, μπόλικο λάδι, λίγο γάλα, πολλές πιπεριές και λίγα κρεμμύδια, προκειμένου να φτιάξω μία πιπερόπιτα με ζωηρό χαρακτήρα.

Τα υλικά μου (για ένα μικρό ταψί)

(για τη ζύμη)
(σε θέλω να κόβει το μάτι και να συνδυάζεις σωστά τις ποσότητες) #lol

* αλεύρι (περίπου μισό κιλό)
* ελαιόλαδο (μια κούπα ελληνικού καφέ)
* νερό (ανάλογα πόσο διψάει η ζύμη, οεο)
* αλάτι (χάιδεμα)
* ζάχαρη (σαν ένα πατ πατ στην πλάτη)

(για τη γέμιση της πίτας)
* 3-4 κρεμμύδια (κομμένα σε στρογγυλές φέτες)
* 4-5 κόκκινες γλυκιές πιπεριές φλωρίνης (κομμένες σε στρογγυλές φέτες)
* 2 αυγά
* φέτα (όση σ’ αρέσει)
* 2 τριμμένα τυριά (2 χούφτες για το αλλιώτικο μπέρδεμα της ερωτικής ιστορίας)
* λίγο γάλα

Εκτέλεση κι αυτή…
Για χάρη της υποδοχής του Σεπτέμβρη η υπομονή και ο αυθορμητισμός μου τα βάζουν με την ελάχιστη τεχνική που διαθέτω για επιτυχία της ζύμης και με τη μαμά μου παύλα γιαγιά του σπιτιού να λογοκρίνει κινήσεις και συνδυασμούς, ζυμώνω με λίγο άγχος και άπειρη όρεξη για νέα σχέδια τα υλικά μου. Δίνω χάδια, γυμνάζω χέρια και λέω και 2 με 3 τρυφερές λέξεις πάνω από το αλεύρι, που θέλει λίγο νερό ακόμη για να γίνει πιο βελούδινο και φίνο. Κι εκεί στην τελειοποίηση, τ’ αφήνω στην άκρη, σκεπασμένο με μια ωραιότατη πετσέτα να ξαποστάσει από τις χιλιάδες σκέψεις μου για να δείξει σε τουλάχιστον 20 λεπτά την αξία του.
Στο μεταξύ, περνάω για λίγο από το τηγάνι κρεμμύδια και πιπεριές κι ύστερα μπλέκω τα υλικά σε φανταστικές περιπέτειες και τα βάζω όλα μαζί, με τυχαία σειρά, σε ένα μπολ για να μιλήσω μαζί τους για ομορφιά στους συνδυασμούς.
Μετά ανοίγω φύλλο με τη μαμά-γιαγιά βοηθό, ή εμένα να βοηθάω κι εκείνη να πετυχαίνει καλύτερα αυτό το πλαφ της ζύμης την ώρα που ξαπλώνει νωχελικά στο τραπέζι.
Σ’ άλλα νέα ο φούρνος (πάνω-κάτω) έχει ζεσταθεί και περιμένει να επιτραπεί η είσοδος της ενθουσιώδης πίτας στο χώρο του, ενώ στρώνονται με κάποια δεξιοτεχνία 3 λεπτά φύλλα σ΄ένα μικρό πυρέξ, απλώνεται η γέμιση και πάμε ξανά άλλα 3 φύλλα από πάνω.
Κάπως έτσι κλείνει η ιστορία, χαράζουμε την επιφάνεια της πίτας σε κομμάτια, αλείφουμε μ’ ελαιόλαδο (κι αυτό έχει συμβεί ανάμεσα σε κάθε φύλο) και τη βάζουμε για ψήσιμο.
Ψήνουμε συνολικά για περίπου 3 τέταρτα, μέχρι να ροδίσει καλά η επιφάνεια και να ξεκολλήσει από κάτω η πίτα από το ταψί.

#τοφαγητόθέλειφλερτ

φιλί

Η μαγειρίτσα της γιαγιάς είναι “αλήτισσα”… #έκτακτο επεισόδιο στην κουζίνα

Θα ήθελα να είμαι από εκείνες τις φίλες που μπορούν να σου μιλήσουν με κέφι, ενθουσιασμό και τσαχπινιά για τη μαγειρίτσα και όλα αυτά τα έντερα που πλένονται με τις ώρες, καθαρίζονται, ζεματίζονται και γεύονται με πάθος. Θέλω όμως να είμαι ειλικρινής μαζί σου, γιατί μια σχέση εμπιστοσύνης μ’ αυτά και μ’ αυτά  την έχουμε δημιουργήσει, οπότε με το χέρι στα αρνίσια παιδάκια (που κατά τ’ άλλα λατρεύω) και έχω μαρινάρει από σήμερα για αύριο (εδώ θα είμαστε πάλι), θέλω να σου εξομολογηθώ την άρνησή μου να κάνω παρέα με τη μαγειρίτσα. Όσο και να μου τη συστήνει χρόνια και χρόνια η μαμά μου, όσο και να την υποστήριζε ο γοητευτικός μπαμπάς μου (θυμάμαι ακόμη και σήμερα ότι ρουφούσε με δέος τη σούπα για να ζηλέψω), όσο και να ορκίζεται σ’ αυτή ο άντρας μου (το απαιτητικό μου αγόρι), εγώ αμετανόητη. “Δεν μου πάει”, σας λέω! Είναι κάπως “αλήτισσα” (καταλήγω φέτος) με την έννοια, του παράξενα ντυμένη, συν το ότι το άρωμά της μου τα χαλάει. Και ξέρεις η μυρωδιά για την επαφή είναι σπουδαία ιστορία… #έχωταθέματάμουντε

υγ: Ωστόσο και φέτος θα της κάνω χώρο στο Πασχαλινό τραπέζι, θα την κουτσομπολεύω με τα 9χρονα αγόρια μου (αναζητώντας συμμάχους) και θα τη σερβίρω σε μια καλή παρέα, σαν ένα παράξενο κορίτσι, που έχει το στυλ του, που μπορεί να μην ταιριάζει σε όλους, αλλά έχει ενδιαφέρον ο χαρακτήρας της. Στο κάτω κάτω έχω τόσα να της προσάψω (κάθε λογής ιστορίες με κλάμα και γέλια), που αρκεί για να σταθεί επάξια απέναντί μου και να ηγηθεί της βραδιάς.

Τα υλικά της γιαγιάς (για 2 με 4 άτομα) 

* 1 κιλό αρνίσια συκωταριά (όχι με το βάρος, αλλά με το μάτι…)
* 1 ματσάκι κρεμμυδάκια φρέσκα (6 με 7 λέει το ρεπορτάζ από κάποια απόσταση)
* 1 μαρούλι, καθαρισμένο και ψιλοκομμένο
* 1 ματσάκι άνηθος, ψιλοκομμένος
* αλάτι
* πιπέρι
* λεμόνι
* κρέμα γάλακτος (αντί για αυγολέμονο) #ναταλέμεκιόλαμεταξύμας

φωτογραφία (1)

φωτογραφία (2)

φωτογραφία (3)

Εκτέλεση κι αυτή…

Παρατηρώ τη μαμά μου (ακα γιαγιά μας) να μπαίνει στην κουζίνα, να σηκώνει μανίκια από την πλεκτή μπεζ ζακέτα της και να πλένει με τις ώρες(!) τα  αντεράκια, τη συκωταριά και τα πνευμόνια.  Να κι οι γκριμάτσες μου, να κι οι ρυτίδες να κάνουν εμφάνιση, να κι εκείνη με την λάμψη στο βλέμμα που μπορεί να το χαίρεται! #omg
Μετά ο χρόνος τρέχει, η κατσαρόλα με νερό μπαίνει στο μάτι, τα εντόσθια κόβονται μ’ ένα τεράστιο πορτοκαλί ψαλίδι (που της το χάρισα πια) και τα πάντα μπαίνουν σε μπολ. Και τσουπ! Φωτογραφίζω κι εξαφανίζομαι από την κουζίνα ΜΟΥ!
Κι από κάποια απόσταση μαθαίνω ότι τα μαρούλια και τα κρεμμύδια χρειάζονται για ένα λεπτό μπάνιο σε βραστό νερό και μετά βουρ για τσιγάρισμα όλα τα υλικά μαζί (αγκαλιές και επαφές άλλου τύπου) και είναι η στιγμή που το άρωμα ζαλίζει τις αναμνήσεις μου και βάζω μουσική για να μοιραστώ την εμπειρία.

Ένα πιάτο έτοιμο μαγειρίτσα θα το ποστάρω μόλις κατέβει από το μάτι, εδώ!

Στο μεταξύ, στέλνω ευχές για Καλή Ανάσταση κι #όρεξηναχεις να τα βάζεις με υλικά και γεύσεις!

την αγάπη μου