Δίπλες φιογκάκια #your_recipe_2

Η Λένα είναι το cosmo girl της Kύπρου. Είναι η beauty editor εκεί. Είναι η κυρία, που σε ξεγελάει με τη σοβαρή εικόνα της και βιάζεσαι να της απευθύνεις τον λόγο στον πληθυντικό, αλλά ο ενικός, η οικειότητα και ο αυθορμητισμός της ταιριάζει περισσότερο.  Αγαπάει τα αρώματα και λατρεύει να ταξιδεύει. Σύμφωνα με ρεπορτάζ φίλοι της παραμιλούν στην κουζίνα της και συνάδελφοι παρακαλούν για ένα κάλεσμα!
Απαραίτητο στοιχείο της γνωριμίας σου μαζί της, ότι αγαπάει πολύ τα γλυκά!…
Μόλις που καταχωρήθηκε η πρώτη της -γλυκιά – συνταγή της στο cooking diaries blog.
Κοίτα να κάνεις το ίδιο, αφού πρώτα δοκιμάσεις τη δική της.

“Πρόκειται για ένα παραδοσιακό μεσσηνιακό γλυκάκι, που η φήμη του έχει ξεπεράσει τα στενά όρια της Καλαμάτας κι έχει γίνει γνωστό σε ολόκληρη την Ελλάδα.

Θα χρειαστούμε:
-2 αυγά
-1 βανίλια
-½ φακελάκι πέκιν πάουντερ
-ξύσμα ψιλό από 1 πορτοκάλι
-χυμό από το ½ πορτοκάλι που τρίψαμε
-1 κουταλιά ούζο
-1 κουταλιά ξύδι
-800 γρ. αλεύρι για όλες τις χρήσεις
-ελαιόλαδο για το τηγάνισμα
-νισεστέ για το άνοιγμα των φύλλων
-τριμμένο καρυδάκι για το πασπάλισμα
-κανέλα τριμμένη για το πασπάλισμα

Για το σιρόπι
-300 γρ. μέλι
-300 γρ. ζάχαρη
-2 ποτήρια νερό
-1 ξυλαράκι κανέλας

Εκτέλεση
Βάζουμε σε μια μεγάλη λεκάνη τα αυγά, το ούζο, το ξύσμα, τον χυμό πορτοκαλιού, το μπέκιν και τα ανακατεύουμε. Προσθέτουμε σιγά σιγά το αλεύρι μέχρι να έχουμε μια σφιχτή ζύμη (να μην είναι πολύ μαλακή) ώστε να μπορέσουμε να την ανοίξουμε σε φύλλο. Την αφήνουμε ενα μισάωρο να ξεκουραστεί σκεπασμένη. Κατόπιν αν έχουμε την μηχανή για ζυμαρικά ανοίγουμε εύκολα τα φύλλα. Διαφορετικά χωρίζουμε σε μπαλίτσες την ζύμη και με την βοήθεια του νισεστέ ανοίγουμε με τον πλάστη λεπτά φύλλα και με το ειδικό οδοντωτό εργαλείο κόβουμε λοξές λωρίδες. Για να φτιάξουμε τα φιογκάκια στρίβουμε τη ζύμη στο κέντρο της κάθε λωρίδας την ώρα που θα τις τηγανίσουμε. Βάζουμε σε κατσαρόλα ελαιόλαδο και αφού κάψει ρίχνουμε 2 διπλές τις αναποδογυρίζουμε να πάρουν ένα χρυσοκίτρινο χρώμα και τις βγάζουμε σε απορροφητικό χαρτί. Σε άλλη κατσαρόλα βάζουμε όλα τα υλικά για το σιρόπι, ανακατεύουμε και το αφήνουμε να βράσει για 10 λεπτά περίπου, μέχρι να δέσει. Κατεβάζουμε το σιρόπι από την φωτιά και όπως είναι καυτό και κρύες οι δίπλες βάζουμε λίγες- λίγες μέσα τις μελώνουμε, και τις βγάζουμε με τρυπητή κουτάλα σε ταψί.
Τις πασπαλίζουμε με κανέλα, και τριμμένο καρυδάκι και τις τοποθετούμε σε πιατέλα.

• Tη συνταγή μου την εμπιστεύθηκε η κυρία Γιώτα Δημητροπούλου, από τον Πανόπουλο Ηλείας, στην Πελοπόννησο.

υστερόγραφο του cookingdiaries: Η φωτογραφία τελικά στις συνταγές κάθε φίλης δεν είναι απαραίτητη, καθώς σημασία έχει να μοιράζεσαι λέξεις και συνταγές, αφήνοντας τη φαντασία να κάνει εικόνα το όποιο πιάτο!

#όρεξη_να’χεις!

Και το νου σου σε ό,τι ετοιμάζεις στην κουζίνα σου! Θέλει φλερτ για να σου πετύχει!….

καλά μαγειρέματα

 

(*post it: κάθε συνταγή σου δημοσιεύεται όπως τη στέλνεις!*)

Τυρόπιτα, απλότητα και παιδικότητα!

Aν έχεις παιδί, ή έχεις περάσει ένα ολόκληρο διήμερο μ’ ένα μικρό και απαιτητικό μικρό, που δεν βάζει εύκολα στην καθημερινότητα νέα πιάτα, που στριφογυρνάει σε 3-4 φαγητά και απαιτεί τα ίδια και τα ίδια στη γεύση, πάρε φύλλο Χρυσή Ζύμη, αυτό με τα 2 κομμάτια, που έχουν τη δυνατότητα να αγκαλιαστούν σωστά και φτιάξε την πιο απλή, γρήγορη και πεντανόστιμη τυρόπιτα. Ορκίζομαι ότι θα τη δοκιμάσει! Όσο για σένα, φέρσου σαν παιδί και αντί για θερμίδες, μέτρα απόλαυση!

Στο μεταξύ, κοίτα να παραλείψεις σχόλια μαμάς, γιαγιάς, θείας ή ξαδέλφης από το χωριό, που αν σε δούν ή μάθουν για τη συνταγή χωρίς πολλά (!) θα πουν ότι «η νέα γενιά κάνει πάντα τα δικά της». Γιατί για τις παλιότερες, αν δεν έχει μπόλικα αυγά η τυρόπιτα, ή τόσο λάδι, που να λιγώνεσαι, δεν έχει την ίδια νοστιμιά και χάρη.
Εσύ ωστόσο συνέχισε να ελπίζεις σε μια ξεκάθαρη νέα γεύση, που κρίνεται κυρίως από την επιλογή των τυριών σου, κοίτα να σου δώσει συγχαρητήρια το όποιο μικρό γύρω σου για τη νέα σου συνταγή και όρεξη να’χεις να φτιάχνεις και να δοκιμάζεσαι!

Τα υλικά μου (για ένα μεγάλο ταψί)

  • ελαιόλαδο (ελάχιστο)
  • 400 γρ. (στο περίπου) φέτα
  • 350 γρ. (στο περίπου) ανθότυρο
  • 300 γρ. (στο περίπου) ένταμ
  • 2 κουταλιές γάλα
  • ελάχιστο άνηθο
  • λιγάκι πιπέρι
  • μπόλικο σουσάμι

Εκτέλεση κι αυτή…

Απλώνω λίγο λάδι στο ταψί και βάζω το ένα φύλλο κάτω να ξαποστάσει. Σ’ ένα μπολ (ή σ’ ό,τι βαθύ έχω εύκαιρο κοντά μου) βάζω τα 3 τυριά και τα αναμιγνύω, δοκιμάζω τη συντροφιά τους και πείθω το παιδί που με παρακολουθεί ότι η ομορφιά βρίσκεται στις παρέες. Στη συνέχεια βάζω ένα ματσάκι άνηθο για να προσθέσω λίγο χρώμα ελπίδας και έξτρα εσάνς ξεγνοιασιάς στη στιγμή, ανακατεύω ξανά καλά για να πάνε παντού και προσθέτω την υπέροχα απλή γέμιση στο ταψί, εκεί πάνω από το φύλλο που περιμένει. Και μετά απλώνω πάνω από τη γέμισή μου το δεύτερο φύλλο. Και φτιάχνω τις γωνίες και στρώνω τις άκρες και περιχύνω το  φύλλο με 2 κουταλιές γάλα για να δώσω χρώμα και λάμψη στην τυρόπιτά μου. Και τελειοποιώ εμφάνιση και συνταγή, πασπαλίζοντας  με μπόλικο σουσάμι όλη την επιφάνεια. Μετά κόβω την τυρόπιτα, τη χαράζω, την προετοιμάζω σε κομμάτια και τη βάζω σε προθερμασμένο  φούρνο για περίπου 50 λεπτά. Βέβαια, εξαρτάται κι από το φούρνο. Μόλις ψηθεί, ροδοκοκκινίσει και γίνει τραγανός ο πάτος τη βγάζω και τη σερβίρω. Τη σερβίρω σε παιδικά πιάτα. Και βάζω και μια παιδική ταινία και την απολαμβάνω αγκαλιά με τα αγόρια μου.

Ο σεφ μίλησε:

 

Αν θέλεις να σου δέσουν τέλεια τα τυριά φτιάξε και μια μπεσαμέλ και ανακάτεψέ τη μαζί τους.

Κοίτα να καταχωνιαστεί όποιο κλισέ για όποια συνταγή και να δοκιμάζεις νέες κι απλές γεύσεις!

#όρεξη_να’χεις!

Tηγανητό ρύζι #your_recipe_1

Η Αντζελίνα είναι μία από τις πιο πληθωρικές κι αγαπημένες αναγνώστριες των Diaries γενικώς. Απ’ αυτές που με μια ματιά τους πλημμυρίζουν το χώρο από ενθουσιασμό. Τη χαρακτηρίζει η ταχύτητα της κάθε ατάκας, που ποτέ δεν σκοντάφτει όσο βαριά κι αν είναι. Κι αγαπάει  τις γάτες (εννοείται ότι ταιζει κάμποσες). Η σχέση της με το φαγητό είναι παθιασμένη κι ενδιαφέρουσα. Σύμφωνα με αποκλειστικές πληροφορίες φλερτάρει ακόμη με κάτι παλιά συστατικά, ενώ δηλώνει πάντα πρόθυμη να βάλει νέα στην κατσαρόλα της.
Μόλις που καταχωρήθηκε η συνταγή της στο cooking diaries blog. Κοίτα να κάνεις το ίδιο, αφού πρώτα αποστηθίσεις ένα από τα πιο εύκολα κι αγαπημένα της φαγητά. Είναι αυτά που απολαμβάνει χωρίς δεύτερη σκέψη.

“Εάν έμελλε σε εμένα να κάνω την αρχή σε αυτό το ημερολόγιο, τότε νομίζω ότι η καταλληλότερη συνταγή είναι έξυπνη, σβέλτη, απλή και κοσμοπολίτικη … να μου μοιάζει κάπως βρε αδερφέ!

Ιδού… “Τηγανητό ρύζι”!

Υλικά :
-ρύζι βρασμένο και προτιμότερο χθεσινό για να μην βγάζει τα υγρά του, 100 γρ.

-2 αυγά
-σάλτσα σόγιας (με αλάτι)
_απάκι (ή οποιοδήποτε καπνιστό αλλαντικό, κατά προτίμηση παλαιωμένο και με έντονη γεύση… λούζα, σύγλινο, καβουρμάς … όλα ελληνικά και πατροπαράδοτα!)

Συνταγή:
Χτυπάμε ελαφρά τα δύο αυγά και τα ρίχνουμε σε τηγάνι χωρίς λάδι, ή αν θέλουμε να βάλουμε λάδι να είναι σησαμέλαιο.

Αφού ψηθεί ελάχιστα το αυγό, ρίχνουμε το χτεσινό μας ρύζι (κάνουμε κι οικονομία!) τη σάλτσα σόγιας και το απάκι κομμένο σε κύβους και ανακατεύουμε.

Ταντά … το “γκουρμέ” φαγητό μας είναι έτοιμο!

Σερβίρουμε με λίγη sweet chilli sauce για πιο πικάντικη γεύση …

και καλή μας όρεξη!!!”

υστερόγραφο του cookingdiaries: Η φωτογραφία δεν υπάρχει εξεπίτηδες γιατί η Αντζελίνα έχει σκοπό να εξιτάρει τη φαντασία σου ντε! #γιαναταλέμεόλαμεταξύμας

#όρεξη_να’χεις!

 

Πίτσα, η ενδιαφέρουσα!

Η πίτσα δεν είναι μια απλή υπόθεση. Δείχνει εύκολη, αλλά είναι μυστήρια. Όσες φορές κι αν έχω προσπαθήσει να τη βάλω στην κουζίνα μου, εκείνη δεν δείχνει ενθουσιασμένη, παρότι δείχνω τεράστια εκτίμηση στην παρασκευή της.
Κάποιες φορές με προβληματίζει η ζύμη της, άλλες η γέμισή της και πάντα (μα πάντα) το ψήσιμό της!
Μέχρι χθες. Νομίζω πια ότι την έχω κερδίσει. Την έμαθα. Να’ ναι καλά η μαμά μιας καλής μου φίλης, που μου ψιθύρισε κάτι αλλιώτικα μυστικά προσέγγισης και εξέλιξης της σχέσης αυτής.
Αυτό που θέλω να ξέρεις είναι ότι αυτή η πίτσα, που μόλις θα σου συστήσω δεν είναι συνηθισμένη. Άλλο τι φαίνεται!….

Τα υλικά μου (για άγνωστο πόσα άτομα)

για τη ζύμη

  • 1 φλυτζάνι λάδι
  • 1 γιαούρτι
  • μισό κιλό αλεύρι
  • μπέικιν πάουντερ

για τη γέμιση

  • γκούντα
  • παρμεζάνα
  • καπνιστή γαλοπούλα
  • κρεμμύδι
  • ντομάτα
  • αλάτι
  • πιπέρι
  • λίγο πελτέ
  • ζάχαρη
  • ρίγανη
  • αυγό
  • γάλα

Εκτέλεση κι αυτή…

Ετοιμάζω το ζυμάρι με περίσσιο άγχος και μικρό ενθουσιασμό για να ξεγελάσω την κίνηση στα χέρια μου.
Βάζω σ’ ένα μεγάλο μπολ το ελαιόλαδο, το αλεύρι, το γιαούρτι και το μπεικιν μπάουντερ. Αυτό το σιγά – σιγά ποτέ μου δεν το κατάλαβα και μ’ αρέσει γενικά να ζυμώνω όλα τα υλικά μαζί για να δείξω στη ζύμη εξαρχής μια διάθεση σύσφιξης σχέσεων (χαχαχα).
Στο σημείο αυτό ο σεφ θα βιαστεί να πει ότι η ζύμη στο τέλος θα πρέπει να είναι μαλακή και να μην κολλάει στο χέρι. Ωραία. Εμένα, όμως για να μου πετύχει η συνταγή, αφού την έχω παραχαιδέψει αρκετά (όσο εγώ το ορίζω αυτό το αρκετά), την αφήνω στην άκρη, σκεπασμένη με μια ωραία πετσέτα για να μου ξεκουραστεί-ξαποστάσει-χαλαρώσει και μου δείξει τι μπορεί να γίνει! Κι εκεί απολαμβάνοντας εκείνη τη δική της θαλπωρή και ηρεμία, εγώ φτιάχνω γρήγορα μια απλή σάλτσα. Βάζω σε μια μικρή κατσαρόλα και σε δυνατή φωτιά, λίγο κρεμμύδι, ντομάτα, αλάτι, ζάχαρη, ελάχιστο πελτέ και ρίγανη και χαμηλώνω.
Αλείφω το ταψί με λίγο ελαιόλαδο κι ανοίγω τη ζύμη κάπως ανεπιτήδευτα και με καθόλου στυλ. Στο μεταξύ, βάζω όσο υπομονή έχω και με κάποια χάρη όλα τα υλικά μου. Πρώτα τη σάλτσα μετά το τριμμένο γκούντα, ακολουθεί γαλοπούλα (καπνιστή κατά προτίμηση) και μετά χτυπάω αυγό και γάλα και περιχύνω από πάνω. Ολοκληρώνω με μπόλικη παρμεζάνα και ψήνω στους 180 βαθμούς στον αέρα και για μισή περίπου ώρα (δηλαδή, μέχρι να λιώσουν τα τυριά και να ροδοκοκκινίσει το ζυμάρι.

Ο σεφ μίλησε:

 

«Βάλε λίγο sprite στη ζύμη σου για να γίνει οπωσδήποτε τραγανή.
Ξέρεις αυτό το κρατς – κρατς, που σ΄ άρεσε από παιδί»…..

Δεν ξέρω τι θα κάνεις εσύ, πόσο sprite  θέλει, ή τι επιλογή τυριών θα βάλεις στη πίτσα σου, αλλά νομίζω ότι κάθε αυτοσχεδιασμός είναι πάντα επιτυχημένος!…

#όρεξη_να’χεις!

 

Γεμιστά, όπως καλοκαίρι στην καρδιά μου!

Σέρνω τα πόδια μου μαζί με το άγχος, απομακρύνω με κάθε τρόπο τα κομμένα φλούδια αγωνίας και μαζί με τις ολόφρεσκες αγωνίες ψάχνω στην κουζίνα μου, στο χώρο που ξεχνιέμαι και ερωτεύομαι, για τα σούπερ αγαπημένα υλικά αισιοδοξίας για να φτιάξω την πιο must γεύση για να επιστρέψει το καλοκαίρι τώρα! Και εκεί που τακτοποιώ χρόνο και χώρο, καθαρίζω το μυαλό μου και περιμένοντας τα πρωτοβρόχια, βγάζω με σιγουριά τις ζουμερές και πληθωρικές ντομάτες από το ψυγείο και καθαρίζω κι αυτές! Θέλω μια ολόκληρη βραδιά  να την περάσω με γεμιστά και φέτα, ταινία και φωτογραφικά άλμπουμ να ξεφυλλίζουν  ονειρεμένες αναμνήσεις με βότσαλα, άμμο και αλάτι. Ναι, κάνει ξεγνοιασιά ήδη (τι σου είναι οι σκέψεις!), και οι ντομάτες σε παράταξη ετοιμάζονται να γίνουν μια παρέα με το ρύζι και το κρεμμύδι. Κι είναι όμως αργά και θα βάλω λίγο κρασί και θα φτιάξω (τελικά) αυτές τις γεμιστές ντομάτες για να τις πάρω μαζί μου αύριο στο γραφείο. Γιατί κρύες τις απολαμβάνω καλύτερα. Και μ’ αρέσει να τις συνδυάζω με γιαούρτι. Και πάντα (σε όποια θερμοκρασία κι ώρα) μου θυμίζουν βρεγμένα καυτά μπαλκόνια και σεζλόνγκ με τσαλακωμένες σελίδες βιβλίου.

Τα υλικά μου (για 4 άτομα)

  • 8 μεγάλες ντομάτες 2 κρεμμύδια (ψιλοκομμένα)
  • 1 ματσάκι μαϊντανός (ψιλοκομμένο)
  • 1 ματσάκι δυόσμος (ψιλοκομμένο)
  • 8 κουταλιές ρύζι
  • ελαιόλαδο
  • αλάτι, πιπέρι, ζάχαρη

Eκτέλεση κι αυτή…

Πλένω και κόβω το καπάκι από την πάνω πλευρά της ντομάτας. Αφαιρώ με ενθουσιασμό την ψίχα και την πολτοποιώ. Μετά βάζω τις ντομάτες σ’ ένα ταψί να στέκονται με υπομονή, περιμένοντας ένα ανάλογο styling για να δείξουν πιο δυναμικές. Παράλληλα ζεσταίνω ελαφρώς λίγο ελαιόλαδο και σοτάρω τα κρεμμύδια και βάζω στην παρέα και το χυμό ντομάτας. Λίγα λεπτά (2-3) μέχρι να σκεφτώ μια παραλία, μια καλοκαιρινή ταινία, μια αίσθηση από παιχνίδια στην άμμο, αλατοπιπερώνω και τα αφήνω όλα μαζί να σιγοβράσουν, μέχρι να αρχίσει να φουσκώνει το ρύζι. Κι εκεί που η εσάνς από μαμά με παρασύρει σε σκέψεις, αποσύρω το τηγάνι και το μείγμα από τη φωτιά, προσθέτω το μαϊντανό και το δυόσμο και ανακατεύω με τρυφερότητα για να αγκαλιαστούν όλα τα υλικά και να σμίξουν όλες οι αναμνήσεις. Στη συνέχεια βάζω μια κουταλιά ζάχαρη στον πάτο της κάθε ντομάτας και μετά μ’ ένα μεγάλο κουτάλι, προσθέτω τη γέμιση και τοποθετώ τις ντομάτες στο ταψί. Τις σκεπάζω, χρησιμοποιώντας το κομμάτι που αφαίρεσα, και νιώθω ήδη μια χαρά για το ντύσιμο που επέλεξα για τα γεμιστά μου. Και πριν χαρίσω στο φαγητό μου μια συνωμοτική ματιά, δίνω μια έξτρα ενέργεια με λίγο ελαιόλαδο και βάζω το απλούστατο κι υπεραγαπημένο φαγητό μου στο φούρνο και ψήνω στους 180 βαθμούς για 1 ώρα περίπου, μέχρι να έχει μοσχομυρίσει όλο το σπίτι και η γειτονιά μαζί (και να μ’ αυτά και μ’ αυτά γράφω post)!…

Ο σεφ μίλησε:

Δοκίμασε να βάλεις όλα τα υλικά σου ωμά, έτσι ώστε να μη σου φουσκώσει το ρύζι. Πέρασε κι από τον τρίφτη λίγο κολοκύθι και λίγο μελιτζάνα και πρόσθεσέ τα χωρίς δεύτερη σκέψη!

Όρεξη να’ χεις να απολαμβάνεις συνταγές και γεύσεις. Στιγμές και μυρωδιές.
Εγώ απολαμβάνω πάντα τις διορθώσεις του ειδικού (μου), κάνοντας τα δικά μου!
Άντε και καλά μαγειρικά απομνημονεύματα #όρεξη_να’_χεις