Ξεπερνώντας τον έρωτα με τα κρεατικά

Τα αυγά, ή αβγά (όπως και να τα γράψεις ίδια και αξεπέραστη θα είναι η παιδική γεύση στη μνήμη σου), είναι ο καλύτερος τρόπος να ξεπεράσεις τον έρωτα με τα κρέατα. Πρόκειται για ένα ονειρεμένο φαγητό, που ιδανικά ταιριάζει με βρεγμένη βεράντα και αλάτι στα μαλλιά. Ποιος λέει όμως ότι δεν είναι το απόλυτο βάλσαμο ΚΑΙ στο κρύο του χειμώνα; Είναι σου λέω, μαγεία στο κρύο και μετά από κρεωφαγία. Δίνει μια μαγική αίσθηση στο στόμα. Μ’ αρέσει πολύ να συνδυάζω τα αυγά με τηγανιτές και ξεμυαλισμένες πατάτες (διαφόρων μεγεθών κι αυτό θα στο εξηγήσω σε κάποιο επόμενο ποστ). Το καλύτερο είναι όμως να συνδυαστεί με μια δροσερή σαλάτα. Μια σαλάτα, που ν΄αναζωογονεί τον ουρανίσκο.

15823409_671798543027530_1675952665569747906_n

Χρειάζεσαι…
⦁ όσα αυγά έχεις ευχαρίστηση
⦁ λάδι + φυτίνη
⦁ Αλάτι
⦁ Πιπέρι

Εκτέλεση κι αυτή…
Σε ένα τηγάνι ζεσταίνεις  ελάχιστο λάδι με λίγη φυτίνη. Τα κάνεις ένα παρεάκι και σπας τα αυγά. Στο σημείο αυτό σπας και τα νεύρα σε αγαπημένους σου γείτονες , που χουν υψηλή χοληστερίνη. Γιατί όλο αυτό, βγάζει ένα εκπληκτικό άρωμα αγάπης, που τσακίζει καρδιές στο πέρασμά του…
Αφού έχεις βάλει παιδική ταινία να παίζει, αφού έχεις στρώσει τραπεζομάντιλο, σκορπάς χαμόγελο ευχαρίστησης, σιγοψήνεις τ’ αυγά, ρίχνεις αλάτι και πιπέρι, αφήνεις για ελάχιστα λεπτά (τόσο, όσο ο κρόκος να αφήνει τα ζουμιά του τριγύρω) και σερβίρεις.

Έξτρα μπόνους: Συνδυάσέ τα με σαλάτα για έξτρα αναζωογονητικές στιγμές

Χρειάζεσαι…
⦁ 1 μαρούλι
⦁ μια χούφτα ρόδι
⦁ 1 μήλο
⦁ καρύδια
⦁ μία κουταλιά γλυκού μέλι ή μαρμελάδα (ή και λίγο απ’ τα δύο)
⦁ ελάχιστη μουστάρδα
⦁ πάρα πολύ λίγο λάδι

Εκτέλεση κι αυτή…
Είναι η 1η μου φορά που πέτυχα σαλάτα έτσι απλά κι αλλιώτικα. Χωρίς βοήθεια κοινού, χωρίς κλικ στο διαδίκτυο και χωρίς δεύτερη σκέψη, ότι δεν θα είναι ζουμερή κι υπέροχη. Και να ξέρεις ότι όταν δεν υπάρχουν στο ψυγείο/ντουλάπι όλα τα απαραίτητα υλικά, που νομίζεις ότι χρειάζεσαι, είναι βέβαιο ότι η ανάμειξη θα χει μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Έτσι κι εγώ δεν είχα ξύδι και βαλσάμικο. Να γιατί, αυτοσχεδίασα. Έβαλα το μέλι να τα λένε με την μαρμελάδα*, πρόσθεσα στην παρέα και ελάχιστη μουστάρδα και πιο λίγο λάδι και ανακάτεψα πολύ (πάρα πολύ). Κι εκεί όπως ήταν αγκαλιασμένα κι ήρεμα το μαρούλι, το ρόδι και τα καρύδια, ήρθε κι έπεσε με ενθουσιασμό και χάρη στην αγκαλιά τους η αυτοσχέδια και φ α ν τ α σ τ ι κ ή dressing.

* H μαρμελάδα όνειρο που χρησιμοποίησα ήταν η Jukeros #Yolo, με δαμάσκηνο κι ανθόνερο.

Το νου σου να δοκιμάζεις τις αντοχές σου και τη φαντασία σου, να αγαπάς την απλότητα, να αφήνεις τη φαντασία σου να σκαρώνει συνταγές και να’ χεις όρεξη να φλερτάρεις αλλιώτικα με όλα τα υλικά σου!
Να ινσταγκραμιστείς με τον ολοκαίνουργιο λογαριασμό μου, για να χουμε να λέμε (και να φτιάχνουμε)

εις το επανιδείν

Πιπερόπιτα για “καλωσήρθες Σεπτέμβρη”.

Τον αγαπώ το Σεπτέμβρη. Περιέχει νέα ξεκινήματα, λίστες με πρέπει που μπορώ να πετύχω και καλοκαιρινές αναμνήσεις. Έχει μια ενδιαφέρουσα γεύση για όλα όσα θέλω να δοκιμάσω και δείχνει πάντα γενναιόδωρος. Έτσι η προσπάθειά μου, χθες, Κυριακιάτικα, να μπω στην κουζίνα, να αραδιάσω πολλά, αγαπημένα υλικά και να δοκιμάσω να ταράξω την ησυχία της μέρας στέφθηκε με επιτυχία.
Τη στιγμή που τα κουνούπια έστηναν από νωρίς χορό κι η τζαζ μουσική από τις φωνές των αγοριών έδιναν ρυθμό, είπα να τα βάλω μ’ ένα κιλό φέτα, με δύο χούφτες αλεύρι, λίγο νερό, μπόλικο λάδι, λίγο γάλα, πολλές πιπεριές και λίγα κρεμμύδια, προκειμένου να φτιάξω μία πιπερόπιτα με ζωηρό χαρακτήρα.

Τα υλικά μου (για ένα μικρό ταψί)

(για τη ζύμη)
(σε θέλω να κόβει το μάτι και να συνδυάζεις σωστά τις ποσότητες) #lol

* αλεύρι (περίπου μισό κιλό)
* ελαιόλαδο (μια κούπα ελληνικού καφέ)
* νερό (ανάλογα πόσο διψάει η ζύμη, οεο)
* αλάτι (χάιδεμα)
* ζάχαρη (σαν ένα πατ πατ στην πλάτη)

(για τη γέμιση της πίτας)
* 3-4 κρεμμύδια (κομμένα σε στρογγυλές φέτες)
* 4-5 κόκκινες γλυκιές πιπεριές φλωρίνης (κομμένες σε στρογγυλές φέτες)
* 2 αυγά
* φέτα (όση σ’ αρέσει)
* 2 τριμμένα τυριά (2 χούφτες για το αλλιώτικο μπέρδεμα της ερωτικής ιστορίας)
* λίγο γάλα

Εκτέλεση κι αυτή…
Για χάρη της υποδοχής του Σεπτέμβρη η υπομονή και ο αυθορμητισμός μου τα βάζουν με την ελάχιστη τεχνική που διαθέτω για επιτυχία της ζύμης και με τη μαμά μου παύλα γιαγιά του σπιτιού να λογοκρίνει κινήσεις και συνδυασμούς, ζυμώνω με λίγο άγχος και άπειρη όρεξη για νέα σχέδια τα υλικά μου. Δίνω χάδια, γυμνάζω χέρια και λέω και 2 με 3 τρυφερές λέξεις πάνω από το αλεύρι, που θέλει λίγο νερό ακόμη για να γίνει πιο βελούδινο και φίνο. Κι εκεί στην τελειοποίηση, τ’ αφήνω στην άκρη, σκεπασμένο με μια ωραιότατη πετσέτα να ξαποστάσει από τις χιλιάδες σκέψεις μου για να δείξει σε τουλάχιστον 20 λεπτά την αξία του.
Στο μεταξύ, περνάω για λίγο από το τηγάνι κρεμμύδια και πιπεριές κι ύστερα μπλέκω τα υλικά σε φανταστικές περιπέτειες και τα βάζω όλα μαζί, με τυχαία σειρά, σε ένα μπολ για να μιλήσω μαζί τους για ομορφιά στους συνδυασμούς.
Μετά ανοίγω φύλλο με τη μαμά-γιαγιά βοηθό, ή εμένα να βοηθάω κι εκείνη να πετυχαίνει καλύτερα αυτό το πλαφ της ζύμης την ώρα που ξαπλώνει νωχελικά στο τραπέζι.
Σ’ άλλα νέα ο φούρνος (πάνω-κάτω) έχει ζεσταθεί και περιμένει να επιτραπεί η είσοδος της ενθουσιώδης πίτας στο χώρο του, ενώ στρώνονται με κάποια δεξιοτεχνία 3 λεπτά φύλλα σ΄ένα μικρό πυρέξ, απλώνεται η γέμιση και πάμε ξανά άλλα 3 φύλλα από πάνω.
Κάπως έτσι κλείνει η ιστορία, χαράζουμε την επιφάνεια της πίτας σε κομμάτια, αλείφουμε μ’ ελαιόλαδο (κι αυτό έχει συμβεί ανάμεσα σε κάθε φύλο) και τη βάζουμε για ψήσιμο.
Ψήνουμε συνολικά για περίπου 3 τέταρτα, μέχρι να ροδίσει καλά η επιφάνεια και να ξεκολλήσει από κάτω η πίτα από το ταψί.

#τοφαγητόθέλειφλερτ

φιλί

Eπιστροφή με νέα φιλία και νέες συνταγές

Μετά από μήνες στην κατάψυξη, το cooking diaries, ανανεώνει το ραντεβού με τις παθιασμένες φίλες και τους γλεντζέδες φίλους. #likeντε
Αφού ανάψω κερί και ανοίξω και μία παγωμένη σαμπάνια για να γιορτάσω  την επιστροφή μου στην κουζίνα με νέες γεύσεις και γνώριμες συνταγές (που μοσχομυρίζουν αμήχανη αγάπη), να ρίξω και μία υπόσχεση στο τραπέζι, λίγο πριν το σερβίρισμα… Θα είμαι εδώ κάποιες Κυριακές. Σαν εσάνς ξεγνοιασιάς θα καταγράφω ό,τι δοκίμασα και ξεχώρισα, ό,τι προτείνω κι ό,τι έφτιαξα μόλις.

Στο κυρίως γεύμα τώρα…

Έκλεισα τραπέζι για 4 στο σπίτι μου με αφορμή μια νέα φιλία, ή καλύτερα μια νέα ωραία ιστορία με γυναίκες που σμίγουν από το πουθενά και δένουν έτσι απλά. Δύο ζευγάρια και 2 παιδιά (που γυροφέρνουν στην κουζίνα), λίγα υλικά για ένα γρήγορο μενού (δεν πρόλαβα super market αυτό το ΣΚ) και το στοιχείο της έκπληξης γίνεται το απόλυτο καρύκευμα.

Μετά από μια ξενάγηση στο ψυγείο και στα ράφια, είπα να φτιάξω μία τυρόπιτα με γιαούρτι. Για πρώτη μου φορά. Με τέτοια παράξενα δοκιμάζω και τους νέους ανθρώπους που μπαίνουν στη ζωή μου. Πετώντας στο τραπέζι πρωτότυπους συνδυασμούς συναισθημάτων. Να τώρα που λέω να δοκιμάσω το γιαούρτι με τη φέτα. Νομίζω ότι η σωστή επιλογή ήταν να βάλω στραγγιστό. Ωστόσο ό,τι είχα στο ψυγείο έβαλα. Απλό κεσεδάκι. Εδώ να σημειωθεί ότι η μυρωδιά που έρχεται βιαστικά από την κουζίνα μου, είναι τονωτική. Στη συνέχεια, έφτιαξα λαζάνια με κιμά και μπεσαμέλ(!)  Κι αυτό για πρώτη φορά. Η μπεσαμέλ μπήκε σφίνα στη σκέψη επιδεικνύοντας ενθουσιασμό για να αναδειχθεί η τρυφερότητα της στιγμής.
Μια τηγανιά πατάτες θα προστεθεί στη συνέχεια για να υποδεχθούμε το καλοκαιρινό αεράκι και να φέρουμε στη παρέα θέμα για βράδια με αλάτι κι άμμο. Και τέλος, θα παραγγείλουμε και σουβλάκια, γιατί κάτι γνώριμο το θέλω στην ιστορία. #γέλια

Τα υλικά μου (για 4 και κάτι άτομα)

(για τη γέμιση στα λαζάνια)

* μισό κιλό κιμά
* ελαιόλαδο
* κρεμμύδι
* καρότο
* σάλτσα ντομάτας σε κονσέρβα
* αλάτι
* πιπέρι
* μπύρα

Εκτέλεση κι αυτή…

Η τυρόπιτα έχει σταθεί υπομονετικά στη γωνία της, πριν δείξει τι πραγματικά μπορεί να κάνει σε μια βραδιά με νέα συναισθήματα να πέφτουν στο τραπέζι. Ώρα να ετοιμαστεί η γέμιση για τα λαζάνια…
Σε μια φαρδιά και ρηχή κατσαρόλα ζεσταίνω το ελαιόλαδο σε μέτρια φωτιά και σοτάρω το κρεμμύδι, τα καρότα και τον κιμά, για 5 – 6 λεπτά, ανακατεύοντας, μέχρι να αλλάξει χρώμα ο κιμάς και να βραδιάσει λίγο. Προσθέτω τα φρέσκα κρεμμυδάκια, μαγειρεύω για άλλα 5 λεπτά, ανακατεύοντας καλά και προσθέτω τη Σάλτσα Μεσογειακή Knorr, τη ρίγανη, την κανέλα, αλάτι και πιπέρι. Μαγειρεύω για άλλα 5 – 6 λεπτά, μέχρι να σωθούν τα πολλά υγρά και αποσύρω από τη φωτιά, τη στιγμή που χτυπούσε το κουδούνι.

Για την κρέμα: Σε μια μέτρια κατσαρόλα ζεσταίνω το ελαιόλαδο σε μέτρια φωτιά και ρίχνω πασπαλιστά το κορν φλάουρ, ανακατεύοντας καλά με το σύρμα, μέχρι το αλεύρι να ροδίσει και να σκορπίσει το άρωμά του. Προσθέτω το ζεστό γάλα και το Ζωμό Knorr Σπιτικός Λαχανικών ή Βοδινού, ανακατεύοντας αυθόρμητα, αλλά ασταμάτητα, μέχρι να διαλυθούν τυχόν κόμποι. Μαγειρεύω την κρέμα για λίγα λεπτά σε χαμηλή φωτιά, μέχρι να πήξει ελαφρώς  και αποσύρω από τη φωτιά. Ρίχνω αλάτι, πιπέρι και την τριμμένη γραβιέρα και ανακατεύω καλά.

Μ’ αυτά και μ’ αυτά σε λίγα λεπτά το σπίτι μυρίζει καλή παρέα, που συνοδεύονται με γέλια.

την αγάπη μου

 

 

Η μαγειρίτσα της γιαγιάς είναι “αλήτισσα”… #έκτακτο επεισόδιο στην κουζίνα

Θα ήθελα να είμαι από εκείνες τις φίλες που μπορούν να σου μιλήσουν με κέφι, ενθουσιασμό και τσαχπινιά για τη μαγειρίτσα και όλα αυτά τα έντερα που πλένονται με τις ώρες, καθαρίζονται, ζεματίζονται και γεύονται με πάθος. Θέλω όμως να είμαι ειλικρινής μαζί σου, γιατί μια σχέση εμπιστοσύνης μ’ αυτά και μ’ αυτά  την έχουμε δημιουργήσει, οπότε με το χέρι στα αρνίσια παιδάκια (που κατά τ’ άλλα λατρεύω) και έχω μαρινάρει από σήμερα για αύριο (εδώ θα είμαστε πάλι), θέλω να σου εξομολογηθώ την άρνησή μου να κάνω παρέα με τη μαγειρίτσα. Όσο και να μου τη συστήνει χρόνια και χρόνια η μαμά μου, όσο και να την υποστήριζε ο γοητευτικός μπαμπάς μου (θυμάμαι ακόμη και σήμερα ότι ρουφούσε με δέος τη σούπα για να ζηλέψω), όσο και να ορκίζεται σ’ αυτή ο άντρας μου (το απαιτητικό μου αγόρι), εγώ αμετανόητη. “Δεν μου πάει”, σας λέω! Είναι κάπως “αλήτισσα” (καταλήγω φέτος) με την έννοια, του παράξενα ντυμένη, συν το ότι το άρωμά της μου τα χαλάει. Και ξέρεις η μυρωδιά για την επαφή είναι σπουδαία ιστορία… #έχωταθέματάμουντε

υγ: Ωστόσο και φέτος θα της κάνω χώρο στο Πασχαλινό τραπέζι, θα την κουτσομπολεύω με τα 9χρονα αγόρια μου (αναζητώντας συμμάχους) και θα τη σερβίρω σε μια καλή παρέα, σαν ένα παράξενο κορίτσι, που έχει το στυλ του, που μπορεί να μην ταιριάζει σε όλους, αλλά έχει ενδιαφέρον ο χαρακτήρας της. Στο κάτω κάτω έχω τόσα να της προσάψω (κάθε λογής ιστορίες με κλάμα και γέλια), που αρκεί για να σταθεί επάξια απέναντί μου και να ηγηθεί της βραδιάς.

Τα υλικά της γιαγιάς (για 2 με 4 άτομα) 

* 1 κιλό αρνίσια συκωταριά (όχι με το βάρος, αλλά με το μάτι…)
* 1 ματσάκι κρεμμυδάκια φρέσκα (6 με 7 λέει το ρεπορτάζ από κάποια απόσταση)
* 1 μαρούλι, καθαρισμένο και ψιλοκομμένο
* 1 ματσάκι άνηθος, ψιλοκομμένος
* αλάτι
* πιπέρι
* λεμόνι
* κρέμα γάλακτος (αντί για αυγολέμονο) #ναταλέμεκιόλαμεταξύμας

φωτογραφία (1)

φωτογραφία (2)

φωτογραφία (3)

Εκτέλεση κι αυτή…

Παρατηρώ τη μαμά μου (ακα γιαγιά μας) να μπαίνει στην κουζίνα, να σηκώνει μανίκια από την πλεκτή μπεζ ζακέτα της και να πλένει με τις ώρες(!) τα  αντεράκια, τη συκωταριά και τα πνευμόνια.  Να κι οι γκριμάτσες μου, να κι οι ρυτίδες να κάνουν εμφάνιση, να κι εκείνη με την λάμψη στο βλέμμα που μπορεί να το χαίρεται! #omg
Μετά ο χρόνος τρέχει, η κατσαρόλα με νερό μπαίνει στο μάτι, τα εντόσθια κόβονται μ’ ένα τεράστιο πορτοκαλί ψαλίδι (που της το χάρισα πια) και τα πάντα μπαίνουν σε μπολ. Και τσουπ! Φωτογραφίζω κι εξαφανίζομαι από την κουζίνα ΜΟΥ!
Κι από κάποια απόσταση μαθαίνω ότι τα μαρούλια και τα κρεμμύδια χρειάζονται για ένα λεπτό μπάνιο σε βραστό νερό και μετά βουρ για τσιγάρισμα όλα τα υλικά μαζί (αγκαλιές και επαφές άλλου τύπου) και είναι η στιγμή που το άρωμα ζαλίζει τις αναμνήσεις μου και βάζω μουσική για να μοιραστώ την εμπειρία.

Ένα πιάτο έτοιμο μαγειρίτσα θα το ποστάρω μόλις κατέβει από το μάτι, εδώ!

Στο μεταξύ, στέλνω ευχές για Καλή Ανάσταση κι #όρεξηναχεις να τα βάζεις με υλικά και γεύσεις!

την αγάπη μου

 

Tο κρέας φλερτάρει με τα δαμάσκηνα

Στις διακοπές, όπου και ξεχνάω τελείως το χρόνο, εκεί πάνω στην απόλαυση της ελεύθερης ώρας, στην κουζίνα και στα αρώματά της, δεν προλαβαίνω να μιλήσω για στιγμές και διαδρομές με λαχανικά, κρέας και σάλτσες! Εκτελώ με σιγουριά κι αυτοπεποίθηση κάτι αγαπημένες vintage συνταγές και πιάνω τον εαυτό μου να τεμπελιάζει σε καναπέ, προκειμένου να γευτεί πρωτόγνωρα συναισθήματα ξεγνοιασιάς.

Το κρέας με δαμάσκηνα, για παράδειγμα, προδιαθέτει εποχή με άπειρη βαρεμάρα στο σπίτι ή κι άπειρη χαρά τριγύρω και μοιάζει σαν τρυφερό χάδι σε λαιμό παραπονιάρη άντρα, δίνοντας  ελπίδα να τονωθεί η σχέση, όπως τονώνεται κι η γεύση με το πολυτάλαντο ανοιχτόχρωμο κρεμμύδι να σμίγει τόσο ωραία με το σκουρόχρωμο και σέξι δαμάσκηνο. Κι είναι αυτή η απίθανη λεπτή γεύση αγάπης, που δίνει σ’ αυτό το φαγητό μια υποψία αλλιώτικου κι ασυνήθιστου φλερτ, που θέλεις δεν θέλεις δοκιμάζεις ξανά και με ήλιο, βροχή και χιόνια, αέρα, σύννεφα, κρύο ή και ζέστη!

o2

Τα υλικά μου (για 4-6 άτομα)

* 2 κιλά μοσχαρίσιο κρέας (αγαπώ το ποντίκι)
* ελαιόλαδο (μπόλικο)
* αλάτι
* πιπέρι
* 2-3 κρεμμύδια (μεγάλα)
* ντομάτα (με προτίμηση στο pummaro)
* 1 κουταλιά της σούπας πελτέ
* δαμάσκηνα (όσα θέλεις)
* ελάχιστο κονιάκ

Εκτέλεση κι αυτή…
Βάζω το λάδι, σε περίοπτη θέση, στον πάτο της χύτρας και περήφανο αυτό περιμένει τη σύνδεση με το κρεμμύδι. Κι εκεί στον υπέροχο θόρυβο του καψίματος, βάζω και το κρέας. Και μετά σβήνω με την αγάπη μου (γι’ αυτό το φαγητό) και ρίχνω σιγά σιγά την κόκκινη σάλτσα  και μία κουταλιά πελτέ, σαν έξτρα επιθυμία στον έρωτα (που δημιουργείται). Χαμηλώνω φωτιά και αφήνω τη σχέση και το φαγητό να δέσει.  Στο μεταξύ έχω βάλει τα δαμάσκηνα στο κονιάκ, δίνοντας 2 ώρες στην παρέα να γίνει ένα! Κι εκεί που το κρέας τσιμπιέται και του δίνω 3 με 5 λεπτά για να γίνει το καλύτερο στο είδος του, αφαιρώ (στραγγίζω) τα δαμάσκηνα από το κονιάκ και τα ρίχνω στην αγκαλιά του κρέατος. Και περιμένω αντιδράσεις!…

#μαγικήσχέση

Ο σεφ μίλησε:

Το χοιρινό πάει ακόμη καλύτερα με τα δαμάσκηνα! Επίσης, δοκίμασε την επόμενη φορά να δεις τι σχέση θα δημιουργηθεί αν σβήσεις το φαγητό σου με λίγη μπύρα. Κι αντί για πελτέ προτείνω κέτσαπ.

pilo1

 

Σου είπα ότι όλο αυτό συνδυάζεται τέλεια με πατάτες τηγανητές;

καλά μαγειρέματα

Oμελέτα, ατημέλητη κι ανάλαφρη!

Είναι μερικά πρωινά που θέλεις να μείνεις με τις ώρες στον καναπέ και να μην κάνεις το απολύτως τίποτα, φλερτάροντας με απλές ιστορίες. Κι είναι η σημερινή μέρα, μια τέτοια, καθώς είμαι με δέκατα και αδυναμία, και σέρνω με δυσκολία τα πόδια μου προς την κουζίνα, ετοιμάζοντας ένα μικρό, αλλά αξιολάτρευτο δυναμωτικό για να δράσει κάπως η ενέργειά μου.
Ομελέτα η ανάλαφρη και δυναμική. Τέτοια αραδιάζω πάνω από 2 αυγά κι αυτά υποκύπτουν στις σκέψεις, που κάνω γι’ αυτά!…
Ώρα, να φτιάξω ομελέτα με κουάκερ. #αγαπώ

φωτογραφία (1)

φωτογραφία (2)

φωτογραφία (4)

φωτογραφία (5)

φωτογραφία (6)

φωτογραφία (7)

Τα υλικά μου (για ένα άτομο)

  • 1 αυγό ολόκληρο
  • 1 ακόμη ασπράδι
  • ελαιόλαδο (ελάχιστο)
  • 2 κουταλιές της σούπας κουάκερ
  • μία χούφτα τυρί τριμμένο
  • 3 σταγόνες γάλα (κι εννοώ 1 κουταλιά)
  • μια πινελιά πιπέρι
  • βρες την όρεξη

Εκτέλεση κι αυτή…

Απλώνω το λάδι βαριεστημένα στο τηγάνι και ανοίγω το μάτι σε χαμηλή φωτιά. Σ’ ένα βαθύ πιάτο, σπάω τα αυγά, τους μιλάω για δύναμη στην εποχή, ρίχνω στην περιπέτεια της στιγμής και το κουάκερ και όλα αυτά μαζί τα κάνω ένα μείγμα. Μετά προσθέτω το τυρί (προτιμώ κεφαλοτύρι τριμμένο για να είναι λίγο αλμυρό, καθώς δεν βάζω καθόλου αλάτι στην ομελέτα) και κάνω παιχνίδι. Δοκιμάζω τις αντοχές μου και μετράω 1 λεπτό για να τελειοποιήσω τη σύνθεση και προσθέτω και το γάλα για να δώσω στην ομελέτα μου μια πιο βελούδινη αίσθηση. Ανακατεύω ξανά και σκέφτομαι ότι αυτή η εποχή είναι τέλεια για συνδυασμούς διαφορετικών υλικών σε κάθε περίπτωση (ανθρώπων, στιγμών, συναισθημάτων και υλικών στην κουζίνα). Κι εκεί δρα το πιπέρι για να δώσει την ένταση στο λεπτό και ρίχνω το μείγμα στο τηγάνι, που αναζητά εργασία και χαρά.
Αν πιάνουν τα χέρια σου τη γυρνάς στον αέρα την ομελέτα. Αν πάλι δεν το’ χεις, απλώς τη φέρνεις τούμπα με μια σπάτουλα.

Ο σεφ μίλησε:

Για να αποκτήσει πιο ωραίο στυλ και να δείχνει πλούσια και τεράστια η ομελέτα σου, πρόσθεσε στο μείγμα και μια τζούρα σόδα φαγητού.

Και κοίτα σε θέλω τριγύρω, μέχρι να συνηθίζω να ανεβάζω όσα παράξενα κι απλά μαγειρεύω στην κουζίνα μου!

καλή συνέχεια

 

Τυρόπιτα, απλότητα και παιδικότητα!

Aν έχεις παιδί, ή έχεις περάσει ένα ολόκληρο διήμερο μ’ ένα μικρό και απαιτητικό μικρό, που δεν βάζει εύκολα στην καθημερινότητα νέα πιάτα, που στριφογυρνάει σε 3-4 φαγητά και απαιτεί τα ίδια και τα ίδια στη γεύση, πάρε φύλλο Χρυσή Ζύμη, αυτό με τα 2 κομμάτια, που έχουν τη δυνατότητα να αγκαλιαστούν σωστά και φτιάξε την πιο απλή, γρήγορη και πεντανόστιμη τυρόπιτα. Ορκίζομαι ότι θα τη δοκιμάσει! Όσο για σένα, φέρσου σαν παιδί και αντί για θερμίδες, μέτρα απόλαυση!

Στο μεταξύ, κοίτα να παραλείψεις σχόλια μαμάς, γιαγιάς, θείας ή ξαδέλφης από το χωριό, που αν σε δούν ή μάθουν για τη συνταγή χωρίς πολλά (!) θα πουν ότι «η νέα γενιά κάνει πάντα τα δικά της». Γιατί για τις παλιότερες, αν δεν έχει μπόλικα αυγά η τυρόπιτα, ή τόσο λάδι, που να λιγώνεσαι, δεν έχει την ίδια νοστιμιά και χάρη.
Εσύ ωστόσο συνέχισε να ελπίζεις σε μια ξεκάθαρη νέα γεύση, που κρίνεται κυρίως από την επιλογή των τυριών σου, κοίτα να σου δώσει συγχαρητήρια το όποιο μικρό γύρω σου για τη νέα σου συνταγή και όρεξη να’χεις να φτιάχνεις και να δοκιμάζεσαι!

Τα υλικά μου (για ένα μεγάλο ταψί)

  • ελαιόλαδο (ελάχιστο)
  • 400 γρ. (στο περίπου) φέτα
  • 350 γρ. (στο περίπου) ανθότυρο
  • 300 γρ. (στο περίπου) ένταμ
  • 2 κουταλιές γάλα
  • ελάχιστο άνηθο
  • λιγάκι πιπέρι
  • μπόλικο σουσάμι

Εκτέλεση κι αυτή…

Απλώνω λίγο λάδι στο ταψί και βάζω το ένα φύλλο κάτω να ξαποστάσει. Σ’ ένα μπολ (ή σ’ ό,τι βαθύ έχω εύκαιρο κοντά μου) βάζω τα 3 τυριά και τα αναμιγνύω, δοκιμάζω τη συντροφιά τους και πείθω το παιδί που με παρακολουθεί ότι η ομορφιά βρίσκεται στις παρέες. Στη συνέχεια βάζω ένα ματσάκι άνηθο για να προσθέσω λίγο χρώμα ελπίδας και έξτρα εσάνς ξεγνοιασιάς στη στιγμή, ανακατεύω ξανά καλά για να πάνε παντού και προσθέτω την υπέροχα απλή γέμιση στο ταψί, εκεί πάνω από το φύλλο που περιμένει. Και μετά απλώνω πάνω από τη γέμισή μου το δεύτερο φύλλο. Και φτιάχνω τις γωνίες και στρώνω τις άκρες και περιχύνω το  φύλλο με 2 κουταλιές γάλα για να δώσω χρώμα και λάμψη στην τυρόπιτά μου. Και τελειοποιώ εμφάνιση και συνταγή, πασπαλίζοντας  με μπόλικο σουσάμι όλη την επιφάνεια. Μετά κόβω την τυρόπιτα, τη χαράζω, την προετοιμάζω σε κομμάτια και τη βάζω σε προθερμασμένο  φούρνο για περίπου 50 λεπτά. Βέβαια, εξαρτάται κι από το φούρνο. Μόλις ψηθεί, ροδοκοκκινίσει και γίνει τραγανός ο πάτος τη βγάζω και τη σερβίρω. Τη σερβίρω σε παιδικά πιάτα. Και βάζω και μια παιδική ταινία και την απολαμβάνω αγκαλιά με τα αγόρια μου.

Ο σεφ μίλησε:

 

Αν θέλεις να σου δέσουν τέλεια τα τυριά φτιάξε και μια μπεσαμέλ και ανακάτεψέ τη μαζί τους.

Κοίτα να καταχωνιαστεί όποιο κλισέ για όποια συνταγή και να δοκιμάζεις νέες κι απλές γεύσεις!

#όρεξη_να’χεις!

Πίτσα, η ενδιαφέρουσα!

Η πίτσα δεν είναι μια απλή υπόθεση. Δείχνει εύκολη, αλλά είναι μυστήρια. Όσες φορές κι αν έχω προσπαθήσει να τη βάλω στην κουζίνα μου, εκείνη δεν δείχνει ενθουσιασμένη, παρότι δείχνω τεράστια εκτίμηση στην παρασκευή της.
Κάποιες φορές με προβληματίζει η ζύμη της, άλλες η γέμισή της και πάντα (μα πάντα) το ψήσιμό της!
Μέχρι χθες. Νομίζω πια ότι την έχω κερδίσει. Την έμαθα. Να’ ναι καλά η μαμά μιας καλής μου φίλης, που μου ψιθύρισε κάτι αλλιώτικα μυστικά προσέγγισης και εξέλιξης της σχέσης αυτής.
Αυτό που θέλω να ξέρεις είναι ότι αυτή η πίτσα, που μόλις θα σου συστήσω δεν είναι συνηθισμένη. Άλλο τι φαίνεται!….

Τα υλικά μου (για άγνωστο πόσα άτομα)

για τη ζύμη

  • 1 φλυτζάνι λάδι
  • 1 γιαούρτι
  • μισό κιλό αλεύρι
  • μπέικιν πάουντερ

για τη γέμιση

  • γκούντα
  • παρμεζάνα
  • καπνιστή γαλοπούλα
  • κρεμμύδι
  • ντομάτα
  • αλάτι
  • πιπέρι
  • λίγο πελτέ
  • ζάχαρη
  • ρίγανη
  • αυγό
  • γάλα

Εκτέλεση κι αυτή…

Ετοιμάζω το ζυμάρι με περίσσιο άγχος και μικρό ενθουσιασμό για να ξεγελάσω την κίνηση στα χέρια μου.
Βάζω σ’ ένα μεγάλο μπολ το ελαιόλαδο, το αλεύρι, το γιαούρτι και το μπεικιν μπάουντερ. Αυτό το σιγά – σιγά ποτέ μου δεν το κατάλαβα και μ’ αρέσει γενικά να ζυμώνω όλα τα υλικά μαζί για να δείξω στη ζύμη εξαρχής μια διάθεση σύσφιξης σχέσεων (χαχαχα).
Στο σημείο αυτό ο σεφ θα βιαστεί να πει ότι η ζύμη στο τέλος θα πρέπει να είναι μαλακή και να μην κολλάει στο χέρι. Ωραία. Εμένα, όμως για να μου πετύχει η συνταγή, αφού την έχω παραχαιδέψει αρκετά (όσο εγώ το ορίζω αυτό το αρκετά), την αφήνω στην άκρη, σκεπασμένη με μια ωραία πετσέτα για να μου ξεκουραστεί-ξαποστάσει-χαλαρώσει και μου δείξει τι μπορεί να γίνει! Κι εκεί απολαμβάνοντας εκείνη τη δική της θαλπωρή και ηρεμία, εγώ φτιάχνω γρήγορα μια απλή σάλτσα. Βάζω σε μια μικρή κατσαρόλα και σε δυνατή φωτιά, λίγο κρεμμύδι, ντομάτα, αλάτι, ζάχαρη, ελάχιστο πελτέ και ρίγανη και χαμηλώνω.
Αλείφω το ταψί με λίγο ελαιόλαδο κι ανοίγω τη ζύμη κάπως ανεπιτήδευτα και με καθόλου στυλ. Στο μεταξύ, βάζω όσο υπομονή έχω και με κάποια χάρη όλα τα υλικά μου. Πρώτα τη σάλτσα μετά το τριμμένο γκούντα, ακολουθεί γαλοπούλα (καπνιστή κατά προτίμηση) και μετά χτυπάω αυγό και γάλα και περιχύνω από πάνω. Ολοκληρώνω με μπόλικη παρμεζάνα και ψήνω στους 180 βαθμούς στον αέρα και για μισή περίπου ώρα (δηλαδή, μέχρι να λιώσουν τα τυριά και να ροδοκοκκινίσει το ζυμάρι.

Ο σεφ μίλησε:

 

«Βάλε λίγο sprite στη ζύμη σου για να γίνει οπωσδήποτε τραγανή.
Ξέρεις αυτό το κρατς – κρατς, που σ΄ άρεσε από παιδί»…..

Δεν ξέρω τι θα κάνεις εσύ, πόσο sprite  θέλει, ή τι επιλογή τυριών θα βάλεις στη πίτσα σου, αλλά νομίζω ότι κάθε αυτοσχεδιασμός είναι πάντα επιτυχημένος!…

#όρεξη_να’χεις!

 

Γεμιστά, όπως καλοκαίρι στην καρδιά μου!

Σέρνω τα πόδια μου μαζί με το άγχος, απομακρύνω με κάθε τρόπο τα κομμένα φλούδια αγωνίας και μαζί με τις ολόφρεσκες αγωνίες ψάχνω στην κουζίνα μου, στο χώρο που ξεχνιέμαι και ερωτεύομαι, για τα σούπερ αγαπημένα υλικά αισιοδοξίας για να φτιάξω την πιο must γεύση για να επιστρέψει το καλοκαίρι τώρα! Και εκεί που τακτοποιώ χρόνο και χώρο, καθαρίζω το μυαλό μου και περιμένοντας τα πρωτοβρόχια, βγάζω με σιγουριά τις ζουμερές και πληθωρικές ντομάτες από το ψυγείο και καθαρίζω κι αυτές! Θέλω μια ολόκληρη βραδιά  να την περάσω με γεμιστά και φέτα, ταινία και φωτογραφικά άλμπουμ να ξεφυλλίζουν  ονειρεμένες αναμνήσεις με βότσαλα, άμμο και αλάτι. Ναι, κάνει ξεγνοιασιά ήδη (τι σου είναι οι σκέψεις!), και οι ντομάτες σε παράταξη ετοιμάζονται να γίνουν μια παρέα με το ρύζι και το κρεμμύδι. Κι είναι όμως αργά και θα βάλω λίγο κρασί και θα φτιάξω (τελικά) αυτές τις γεμιστές ντομάτες για να τις πάρω μαζί μου αύριο στο γραφείο. Γιατί κρύες τις απολαμβάνω καλύτερα. Και μ’ αρέσει να τις συνδυάζω με γιαούρτι. Και πάντα (σε όποια θερμοκρασία κι ώρα) μου θυμίζουν βρεγμένα καυτά μπαλκόνια και σεζλόνγκ με τσαλακωμένες σελίδες βιβλίου.

Τα υλικά μου (για 4 άτομα)

  • 8 μεγάλες ντομάτες 2 κρεμμύδια (ψιλοκομμένα)
  • 1 ματσάκι μαϊντανός (ψιλοκομμένο)
  • 1 ματσάκι δυόσμος (ψιλοκομμένο)
  • 8 κουταλιές ρύζι
  • ελαιόλαδο
  • αλάτι, πιπέρι, ζάχαρη

Eκτέλεση κι αυτή…

Πλένω και κόβω το καπάκι από την πάνω πλευρά της ντομάτας. Αφαιρώ με ενθουσιασμό την ψίχα και την πολτοποιώ. Μετά βάζω τις ντομάτες σ’ ένα ταψί να στέκονται με υπομονή, περιμένοντας ένα ανάλογο styling για να δείξουν πιο δυναμικές. Παράλληλα ζεσταίνω ελαφρώς λίγο ελαιόλαδο και σοτάρω τα κρεμμύδια και βάζω στην παρέα και το χυμό ντομάτας. Λίγα λεπτά (2-3) μέχρι να σκεφτώ μια παραλία, μια καλοκαιρινή ταινία, μια αίσθηση από παιχνίδια στην άμμο, αλατοπιπερώνω και τα αφήνω όλα μαζί να σιγοβράσουν, μέχρι να αρχίσει να φουσκώνει το ρύζι. Κι εκεί που η εσάνς από μαμά με παρασύρει σε σκέψεις, αποσύρω το τηγάνι και το μείγμα από τη φωτιά, προσθέτω το μαϊντανό και το δυόσμο και ανακατεύω με τρυφερότητα για να αγκαλιαστούν όλα τα υλικά και να σμίξουν όλες οι αναμνήσεις. Στη συνέχεια βάζω μια κουταλιά ζάχαρη στον πάτο της κάθε ντομάτας και μετά μ’ ένα μεγάλο κουτάλι, προσθέτω τη γέμιση και τοποθετώ τις ντομάτες στο ταψί. Τις σκεπάζω, χρησιμοποιώντας το κομμάτι που αφαίρεσα, και νιώθω ήδη μια χαρά για το ντύσιμο που επέλεξα για τα γεμιστά μου. Και πριν χαρίσω στο φαγητό μου μια συνωμοτική ματιά, δίνω μια έξτρα ενέργεια με λίγο ελαιόλαδο και βάζω το απλούστατο κι υπεραγαπημένο φαγητό μου στο φούρνο και ψήνω στους 180 βαθμούς για 1 ώρα περίπου, μέχρι να έχει μοσχομυρίσει όλο το σπίτι και η γειτονιά μαζί (και να μ’ αυτά και μ’ αυτά γράφω post)!…

Ο σεφ μίλησε:

Δοκίμασε να βάλεις όλα τα υλικά σου ωμά, έτσι ώστε να μη σου φουσκώσει το ρύζι. Πέρασε κι από τον τρίφτη λίγο κολοκύθι και λίγο μελιτζάνα και πρόσθεσέ τα χωρίς δεύτερη σκέψη!

Όρεξη να’ χεις να απολαμβάνεις συνταγές και γεύσεις. Στιγμές και μυρωδιές.
Εγώ απολαμβάνω πάντα τις διορθώσεις του ειδικού (μου), κάνοντας τα δικά μου!
Άντε και καλά μαγειρικά απομνημονεύματα #όρεξη_να’_χεις